http://annesherly.blogfa.com/ . . . این روزها که می گذرند fa blogfa.com Thu, 16 Oct 2008 20:54:18 GMT http://annesherly.blogfa.com/post-66.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دارم می روم ...</P> <P dir=rtl>نوشته بودم که دلم چقدر "رفتن" می خواهد ...</P> <P dir=rtl>می نویسم باز هم ... آخر تمام می شوم اگر که ننویسم ... اما اینجا نه ...</P> <P dir=rtl>قصه ی اینجا تمام شده انگار ... </P> <P dir=rtl>دوست دارم ته رویاهای آبی ام نقطه بگذارم ...!</P> <P dir=rtl>نه!  اشتباه نکن!</P> <P dir=rtl>بی رویا نمی مانم!  فقط دلم یک رویای تازه تر می خواهد! </P> <P dir=rtl>و دلم "کوچ" می خواهد ...</P> <P dir=rtl>می نویسم ... جایی دیگر ... </P> <P dir=rtl>چه وقت؟؟؟ نمی دانم ...</P> <P dir=rtl>روزی ... شاید همین فردا حتی ... </P> <P dir=rtl>اما اینجا ... نه ...</P> <P dir=rtl>پس</P> <P dir=rtl>بدرود خانه ی رویاهای آبی من .... </P> <P dir=rtl>بدرود خانه ی همه ی رنگ ها و بغض ها و اشک ها و لبخند های دخترانه ام ... </P> <P dir=rtl>بدرود ................</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>پی نوشت: باورت می شود که هنوز نرفته دلتنگم...؟؟؟!!! :(</P> <P dir=rtl> </P> Thu, 16 Oct 2008 20:54:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=66 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-66.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-65.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT size=3>در کودکی . . .</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>در کودکی نمی دانستم که باید از زنده بودنم خوشحال باشم یا نباشم! چون هیچ موضع گیری خاصی در برابر زندگی نداشتم! </P> <P dir=rtl>فارغ از قضاوت های آرتیستیک در رنگین کمانِ حیات ذره ای بودم که می درخشیدم! آن روزها میلیون ها مشغله ی دلگرم کننده در پس انداز ِِ ذهن داشتم! از هیئت گل ها گرفته تا مهندسی سگ ها، از رنگ و فرم سنگ ها گرفته تا معمای باران ها و ابر ها، از سیاهی کلاغ گرفته تا سرخی گل ِِ انار، همه و همه دل مشغولی های شیرین ساعاتِ بیداری ام بودند! به سماجت گاو ها برای معاش، زمین و زمان را می کاویدم و به سادگی بلدرچین سیر می شدم . </P> <P dir=rtl>گذشت ناگزیر روزها و تکرار یک نواخت خوراکی های حواس، توقعم را بالا برد! توقعات بالا و ایده های محال مرا دچار کسالتِ روحی کرد و این در دوران نوجوانیم بود! مشکلاتِ راه مدرسه، در روزهای بارانی مجبورم کرد به خاطر پاها و کفش هایم به باران با همه عظمتش بدبین شوم و حفظ کردن فرمول مساحت ها، اهمیت دادن به سبزه قبا را از یادم برد! هر چه بزرگ تر شدم به دلیل خود خواهی های طبیعی و قرار دادهای اجتماعی از فراغت آن روزگار طلایی دور و دورتر افتادم . . .! </P> <P dir=rtl>این روز ها و احتمالا تا همیشه، مرثیه خوانِ آن روزها باقي خواهم  ماند! تلاش می کنم تا به کمک تکنیک بیان و با علم به عوارض ِِ مسموم ِِ زبان، آن همه حرکت و سکون را باز سازی کنم و بعضا نیز ضمن تشکر و سپاس از همه هم نوعانِ زحمتکشم که برایم تاریخ ها و تمدن ها ساخته اند گلایه کنم که مثلا چرا باید کفش هایمان را به قیمت پاهایمان بخریم و چرا باید برای یک گذران سالم و ساده، خود را در بحران های دروغ  و دزدی دیوانه کنبم!</P> <P dir=rtl>جرا باید زیبایی های زندگی را فقط در دوران کودکی مان تجربه کنیم حال آنکه ما مجهز به نبوغ ِِ زیبا سازی منظومه هاییم! در مقایسه با آن ظلمات سنگین و عظیم <B>"نبودن"</B> ، بودن نعمتی است که با هر کیفیتی شیرین و جذاب است! </P> <P dir=rtl><B>بدبینی های ما عارضه های بد حضور و ارتباطات ماست! فقر و بیماری و تنهایی و مرگِ ما، هیچ گاه به شکوهِ هستی لطمه نخواهد زد! منظومه ها می چرخند و ما را با خود می چرخانند! </B><B></B></P> <P dir=rtl><B>ما، در هیئت  پروانه ی هستی، با همه ی توانایی ها و تمدن هامان شاخکی بیش نیستیم! برای زمین هفتاد کیلو گوشت با هفتاد کیلو سنگ تفاوتی ندارد! یادمان باشد کسی مسئولِ دلتنگی ها و مشکلات ما نیست! اگر رد پای دزد آرامش و سعادت را دنبال کنیم سرانجام به <FONT color=#cc0000>خودمان</FONT> خواهیم رسید که در انتهای هرمفهومی نشسته ایم و همه ی چیز های تلنبار ِ </B><B>مربوط و نامربوط را زیر و رو می کنیم</B>! به نظر می رسد، انسان آسانسورچی فقیری است که چرخِ تراکتور می دزدد! البته به نظر می رسد! ... تا نظرِ شما چه باشد؟ </P> <P dir=rtl>  </P> <P dir=rtl>                                                                                                      حسين پناهي </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><EM>* توی این روزهای دلگیر پاییزی، که عجیب طعم بارون داره ... هیچ چیزی به اندازه ی خوندن ِِ پناهی ... و نوشیدن یه فنجون چای و شاید هم قهوه!... دلچسب و لذت بخش نیست...</EM> :)</P> <P dir=rtl><EM>و من این روزها دوباره یادم افتاده که چقدر آرزو داشتم که می شد یک بار  "حسین پناهی" رو از نزدیک ببینم! با همون صدای آشنا و حرف های عمیقی که با یه معصومیت کودکانه ی غریب گفته می شد... حسین پناهی با همون پوتین ها... با همون موهای آشفته... و چشم هایی که عمیق و مهربون نگاه می کردن.... و شاید با یک ته سیگار... !</EM></P> <P dir=rtl><EM>چقققققققدر دلم می خواست یک بار... فقط یک بار...  از نزدیک می دیدمش!    </EM></P> <P dir=rtl><EM></EM> </P> Wed, 15 Oct 2008 15:06:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=65 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-65.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-64.aspx   <P></P> <P>   <IMG alt="" hspace=0 src="http://i36.tinypic.com/2rz7x8g.jpg" border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><STRONG>"رفتن"</STRONG> را صرف کن !</P> <P dir=rtl>رفتم</P> <P dir=rtl>رفتی</P> <P dir=rtl>رفت</P> <P dir=rtl>.</P> <P dir=rtl>.</P> <P dir=rtl>.</P> <P dir=rtl>می دانی؟ گاهی هیچ جمله ای نیست که گفتنش ، به اندازه ی گفتن: <B>"من رفتم...."</B>  لذت و آرامش بریزد توی صدایت....</P> <P dir=rtl>و گاهی گفتن ِهیییییییچ جمله ای به اندازه ی <B>"او رفت..."</B> تلخ و گزنده نیست....</P> <P dir=rtl>و من چقدر دلم <STRONG>"رفتن"</STRONG> می خواهد....</P> <P dir=rtl>و چقدر دلم می خواهد پر رنگ بنویسم :  <B>"من رفتم..."</B></P> <P dir=rtl>و تو بلند بخوانی ام....:</P> <P dir=rtl>                       <B>  " او </B><B>رفت...! تنها رفت...! "</B></P> <P dir=rtl><STRONG></STRONG> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>پی نوشت:</P> <P dir=rtl><EM>"رفتن" برای من فقط مفهوم گذشتن و گذاشتن و رفتن در یک رابطه ی عاشقانه رو نداره....!</EM></P> <P dir=rtl><EM>منظورم هر نوعی از <B>رفتنه</B>...</EM></P> <P dir=rtl><EM>حتی وقتِ نوشتن ِ این جمله ها، جایی،  در پس زمینه ی ذهنم به<STRONG> مردن</STRONG> هم فکر می کردم!</EM></P> <P dir=rtl><EM> <STRONG>مردن</STRONG> هم نوعی<STRONG> رفتنه</STRONG>...!</EM></P> <P dir=rtl> <P> </P> <P></P> Fri, 10 Oct 2008 08:18:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=64 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-64.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-63.aspx   <P></P> <P><IMG alt="" hspace=0 src="http://i37.tinypic.com/290pkp5.jpg" align=textTop border=0></P> <P><STRONG></STRONG> </P> <P><STRONG>دختران روستا</STRONG></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>         به  شهر فکر می کنند ...</STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>  دختران </STRONG></SPAN><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>شهر       </STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>        در آرزوی روستا می میرند ...</STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>  مردان کوچک</STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>        به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند </STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>   مردان بزرگ </STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>         در آرزوی آرامش مردان کوچک</STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: small"><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>                                                می میرند ...</STRONG></SPAN></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG> <FONT size=3> </FONT><FONT size=2> کدامین پل </FONT></STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>     در کدام جای جهان</STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>                  شکسته است</STRONG></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: small"><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG>                        که هیچکس به خانه اش نمی رسد ؟ . . .</STRONG></SPAN></SPAN></P> <P><SPAN style="FONT-SIZE: small"><SPAN style="FONT-SIZE: x-small"><STRONG></STRONG></SPAN></SPAN> </P> Tue, 07 Oct 2008 15:51:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=63 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-63.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-62.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>آقای دوست سابق بی نهایت از رابطه های من توی دنیای مجازی بیزار بود... چت ... وبلاگ... ایمیل و و و و... اما از چت بیشتر از همه بدش می اومد... بهش قول داده بودم که با هیچ آقایی چت نکنم... به قول هام اعتماد داشت.... و من هم قول هام رو از یاد نمی بردم....</P> <P dir=rtl>مدت ها بود که با یک آقا چت نکرده بودم! حتی با اینکه ماه هاست که آقای دوست سابق دیگه نیست!</P> <P dir=rtl>دیشب خیلی اتفاقی با یکی از دوستانم چت کردم... یه آقا!  کسی که حتی خارج از دنیای مجازی هم یکی از دوستان خوبم محسوب میشه.... </P> <P dir=rtl>اون چت، فقط یه چت ِ ساده و معمولی با یه دوست بود... همین....</P> <P dir=rtl>اما اولین بار بود ، بعد از مدت ها ... و من بعد از چت بی اختیار و ناگهانی این فکر به ذهنم اومد که اگه آقای دوست سابق بدونه چی کار می کنه؟ جوابش آسون بود! خوب می دونستم که چی کار می کنه....!</P> <P dir=rtl>مدت هاست که آقای دوست سابق دیگه نیست! و قاعدتاً نباید قول هایی که به اون دادم و اصلاً کارهایی که اون دوست داشت یا دوست نداشت برای من مهم باشه.... فکر می کردم نیست! اما دیشب فهمیدم که خودم رو گول می زدم.... فهمیدم که سایه ی اون دوسال هنوز هم روی زندگی من هست....</P> <P dir=rtl>هزار بار هم که به خودم بگم: </P> <P dir=rtl>آنی اون رابطه احمقانه بود!   یه رابطه ی ناقص بود!   اصلا "عشق" نبود...! حماقت بود...! و... و... و....</P> <P dir=rtl>اما بعضی چیزها رو هرگز نمیشه عوض کرد! بعضی از احساس ها از بین نمی رن...! اما میشه فراموششون کرد...</P> <P dir=rtl>نمی دونم! اما گاهی به خودم می گم کاش بهش خواستنم رو ثابت می کردم!....... من می خواستم اما نتونستم بهش ثابت کنم.... اون هیچ وقت خواستنم رو نفهمید...  و من هم اون موقع دوست داشتم که نفهمه!!!</P> <P dir=rtl>آخه نگاهمون به "خواستن" کاملاً متفاوت بود! من حاضر نبودم اون چه رو که به نظر اون نشونه ی عشق و خواستن محسوب میشه انجام بدم.... چون مطابق نگاه من نبود! و همه ی کارهایی که من برای اثبات خواستنم انجام می دادم به نظر اون اصلاً  "دوست داشتن" نبود!</P> <P dir=rtl>البته می دونست دوستش دارم... اما نمی دونست چقققققققدر! نمی فهمید سادگیشو یه دنیا دوست دارم............</P> <P dir=rtl>و من هم هرگز نفهمیدم که اون می خواد یا نه! </P> <P dir=rtl>و نفهمیدم اگر نمی خواد، به این دلیله که من نتونستم خواستنم رو بهش ثابت کنم یا اینکه خودش نمی خواد....</P> <P dir=rtl>نفهمیدم و هرگز هم نخواهم فهمید....</P> <P dir=rtl>فقط دوست دارم دیگه به این فهمیدن یا نفهمیدنه اهمیت ندم..... خودم رو نمی خوام گول بزنم! هنوز برام مهمه ... هنوز دلم می خواد جواب سوال هامو بدونم.... و هنوز برام مهمه که نفهمید چقدر دوستش دارم....</P> <P dir=rtl>اما می خوام دیگه برام مهم نباشه و برای رسیدن به این <STRONG>بی تفاوتی</STRONG> تلاش می کنم....</P> <P dir=rtl>کلی دغدغه و مشغولیت دارم این روزها... کلی درس دارم... کلی تصمیم عملی نشده!</P> <P dir=rtl>نباید و نمی خوام که وقت برای این فکرهای بیهوده بگذارم...</P> <P dir=rtl>دیروز از دست خودم عصبانی شدم که فقط با یه چت ساده چه فکرهایی اومد سراغم!!!</P> <P dir=rtl>نوشتمشون اینجا... چون همیشه نوشتن باعث میشه موضوعاتی که بیخودی به نظرم مهم و ناراحت کننده می رسن، اهمیتشون رو از دست بدن.... </P> <P dir=rtl>و حالا که خیالم راحت شد... می خوام به خودم یه لبخند بزنم! <IMG title=لبخند alt=لبخند src="file:///C:/Documents%20and%20Settings/007/Desktop/wWwWweblog/اسمایلی%20و%20گذاشتن%20شکلک%20در%20وبلاگ%20-%20گروه%20پنجم%20%20یاهو_files/1.gif" border=0></P> <P dir=rtl>و برم تا به کارهام برسم.............</P> <P dir=rtl> </P> Fri, 03 Oct 2008 17:37:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=62 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-62.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-61.aspx   <P></P> <P dir=rtl>خوب نیستم... بیخودی گریه ام می گیره ... <FONT size=3><STRONG><FONT size=2>درد</FONT></STRONG> </FONT>دارم! اما چه دردی؟؟؟؟ نمی دونم...!</P> <P dir=rtl>انگار همه چیز خوبه ... فکر می کنم واقعاً هم هست ... اما من نیستم! </P> <P dir=rtl>امروز بیشتر از همیشه احساس کردم که نیستم........... این اشک ها.... نه! خوب نیستم...</P> <P dir=rtl>انگار دارم خفه می شم!</P> <P dir=rtl>من نفس کم میارم گاهی... و امروز باز هم از همون گاهی هاست....</P> <P>            <IMG alt="" hspace=0 src="http://i36.tinypic.com/119nhwp.jpg" border=0> </P> <P> <BR><FONT color=#990000><STRONG>آيا آن احساس را مي شناسي؟</STRONG></FONT><FONT color=#990000><BR></FONT><BR><STRONG>آيا آن احساسي را مي شناسي كه گاهي<BR>به هنگام شوق و لذتي بسيار،<BR>در ميهماني و مجلسي شاد،<BR>ناگهان مي بايد سكوت كني و آرام گيري؟<BR><BR>آنگاه هوشيار بر تختي دراز مي كشي<BR>به مانند كسي كه قلبش به ناگه به درد آمده است،<BR>شادي و خنده همچون دود مي پراكنند،<BR>و تو گريه مي كني، پيوسته گريه ميكني...آيا اين احساس را مي شناسي؟</STRONG><BR></P> <P> </P> <P> Hermann Hesse</P> <P>مترجم: كامران مهاجر</P> <P>از وبلاگ <A href="http://kmohajer82.blogfa.com/" target=_blank>روشنگری و خردورزی</A></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>پی نوشت : یک دنیا ممنونم از کامران عزیز که اجازه داد از این شعر زیبا در وبلاگم استفاده کنم....<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif" width=18></P> <P dir=rtl> </P> Sat, 27 Sep 2008 20:20:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=61 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-61.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-60.aspx <P dir=rtl><STRONG></STRONG> </P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT color=#cc0000 size=3>گواهی می دهم بر ترس هایم...</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=center><STRONG></STRONG> </P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT size=3>مباد که به تو اعتماد کنم...</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT size=3>آنگاه که دستانم را فشردی</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT size=3>ترسیدم.</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT size=3>مباد که انگشتانم را بدزدی!</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT size=3>و چون بر دهانم بوسه زدی</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT size=3>دندان هایم را شمردم!</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG></STRONG> </P> <P dir=rtl align=center>  غادة السمّان</P> <P dir=rtl align=center> </P> Thu, 25 Sep 2008 16:28:33 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=60 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-60.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-59.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i38.tinypic.com/4j3iut.jpg" align=textTop border=0></P> <P dir=rtl><B></B> </P> <P dir=rtl><B>قصه شروع شد!</B></P> <P dir=rtl><B>از کجا؟ یادم نیست! </B></P> <P dir=rtl><B>دخترک بود... جایی... تنها....</B></P> <P dir=rtl><B>کجا؟ یادم نیست!</B></P> <P dir=rtl><B>شاید روی یکی از همان تخته سنگ های مورد علاقه ی همیشگی اش لب ساحل نشسته بود و باد روی تنش می رقصید و دخترک سعی می کرد بغضش را با بوی دریا فرو دهد... یا نه! شاید هم روی همان پل همیشگی قدم می زد و نم نم باران خلوت خاکستری اش را خیس می کرد... یا شاید... اصلاً چه اهمیتی دارد...؟!</B></P> <P dir=rtl><B>چه وقت بود؟ این را هم یادم نیست... اما تاریک بود... اطراف دختر سیاهی بود و سیاهی... حتماً شب بود دیگر...! آخر روز که سیاه نمی شود! یک شب بی ستاره و بی مهتاب...!</B></P> <P dir=rtl><B>دخترک تنها بود... از همیشه تنها تر و می ترسید... از چه؟ یادم نیست... حتماً یکی از همان ترس های قدیمی و تلخ و همیشگی...</B></P> <P dir=rtl><B>دخترک دلش چه می خواست؟؟؟؟ این را دیگر خوب یادم هست...! دخترک دلش <FONT color=#6633cc>"دوست"</FONT> می خواست... دلش آغوشی می خواست ، مطمئن ، بی غرض و همیشگی.... دخترک دلش امنیتِ ناب و صمیمانه ی یک حضور ِ تمام نشدنی را می خواست... دخترک دلش...............</B></P> <P dir=rtl><B>اما نبود...!  دخترک می گشت... اما پیدا نمی شد که! </B></P> <P dir=rtl><B>دوست بود... زیاد هم بود... اما هیچ کدام آنی که دخترک می خواست نبودند! آخر هیچ کدام که همیشگی نبودند ! هیچ کدام که دوستی و مادری کردن را با هم بلد نبودند! دخترک کَم کَمَک داشت نا امید می شد....</B></P> <P dir=rtl><B>تا اینکه...</B></P> <P dir=rtl><B>تا اینکه...؟؟؟؟</B></P> <P dir=rtl><B>یادم آمد... ! تا اینکه آسمان ِتاریک و سیاه ، روشن شد...</B></P> <P dir=rtl><B>از آسمان یک پروانه آمد... آمد و نشست روی دست دخترک...!</B></P> <P dir=rtl><B>شاید هم مهتاب بود...</B></P> <P dir=rtl><B>دخترک ندانست پروانه اش از جنس مهتاب است یا این مهتاب است که شبیه یک پروانه شده؟!</B></P> <P dir=rtl><B>راستش را بخواهی هنوز هم نمی داند...! اما دیگر مهم نیست... مهم این است که حالا دخترک صاحب امنیتِ همیشگیِ یک آغوش است...</B></P> <P dir=rtl><B>مهم این است که حالا هر بار که همه چیز سیاه می شود... هر بار که لحظه های دختر از شب پر می شود.... خیال دختر راحت است که پروانه اش با حضور مهربان و معصومش دنیای دخترک را از نور پاک و سپیدِ مهتاب پر می کند.... </B></P> <P dir=rtl><B>یا شاید هم مهتاب شبیه یک پروانه ی ناز و بنفش می شود و از آسمان می آید روی زمین و می نشیند روی دست های مضطرب و تنهای دخترک....</B></P> <P dir=rtl><B>دخترک قصه ی ما حالا وقت بی قراری های دخترانه اش یک پناهگاه امن و آگاه و صمیمی دارد...</B></P> <P dir=rtl><B>می دانی امروز روز مهمی برای دخترک است... روز او... </B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#6633cc><IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif" width=18>پروانه ی معصومم... </FONT></B><B><FONT color=#6633cc>مهتاب نازم... تولدتون مبارک... هزار باره سپاس... سپاس برای اینکه حضورتون رو هرگز از من دریغ نمی کنین ... و برای مهربونی همیشگیتون... و... و... و...</FONT></B></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#6633cc>همیشه و هر کجا که هستید و کنار هر کسی که دوست دارید... شاد ... سلامت... آروم... و خوشبخت باشید...<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif" width=18></FONT></B></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#6633cc>بوس و بغل.............</FONT></B></P> <P dir=rtl>                         </P> Mon, 22 Sep 2008 10:10:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=59 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-59.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-58.aspx <P dir=rtl><B></B> </P> <P dir=rtl><B>خسته ام! دلم کوچ می خواهد...! امروز کسی مرا از لبه ی پنجره ی رویاهایم پرت کرد پایین....! خوردم زمین...! </B></P> <P dir=rtl><B>و رویاهایم همه پریدند !!!</B></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl>امروز روز بدی بود... بدتر از این نمی تونست باشه... نپرس چرا؟ چون نخواهم گفت! گفتنش بی فایده اس! هیچ کس نمی تونه درک کنه اتفاق امروز برای من چه اهمیتی داشت و وقوعش چقدر فاجعه آمیز بود...! فقط می تونم بگم بدتر از این ممکن نبود!</P> <P dir=rtl>نمی دونم چرا الان؟؟؟؟؟!  الان که من این همه تصمیم قشنگ داشتم... چرا الان باید یه اتفاق مسخره همه ی برنامه هامو بریزه بهم؟؟؟!</P> <P dir=rtl>وای که چقدر خسته ام...! خبر امروز خسته ام کرد...! به اندازه ی هزار سال خسته ام...!</P> <P dir=rtl>این هم آخرین روز تابستان  87  !!!  و یکی از تلخ ترین هاش! پایانی بود بینهایت تلخ و دور از تصورم!!!</P> <P dir=rtl>این تابستان شروع تلخی داشت و پایانی تلخ تر...!</P> <P>همین...! </P> <P> </P> Sun, 21 Sep 2008 16:29:14 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=58 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-58.aspx http://annesherly.blogfa.com/post-57.aspx  </P> <P>تابستان ۸۷ هم رفت...!</P> <P>و من گاهی غرق حیرت می شوم از گذر روزهایی که سرعت گذشتنشان مبهوتم می کند!!!</P> <P>و گاهی فکر می کنم به اینکه تعداد نفس هایی که با لذت کشیده ام از تعداد روز هایی که گذرانده ام خیلی کم تر است!</P> <P>و این یعنی من هنوز زندگی کردن را یاد نگرفته ام!</P> <P><STRONG>باید یاد بگیرم.............. باید...</STRONG></P> Sat, 20 Sep 2008 16:58:49 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=annesherly&postid=57 annesherly http://annesherly.blogfa.com/post-57.aspx